มองโลกสีขาว
ตอน ความรักของใบไม้

ใบไม้น้อย ๆ เริ่มกำเนิดเกิดขึ้นจากต้นไม้ต้นหนึ่ง และมันก็ได้ใช้ทั้งหมดในช่วงชีวิตของมัน
เพื่อตอบแทนในสิ่งที่ต้นไม้ต้นนั้นได้ให้มันเกิดขึ้นมา 

ทุก ๆ เช้าใบไม้จะแบตัวเองให้กว้างขวางอย่างเต็มที่ เพื่อให้ตัวมันเองสามารถรับสารอาหารดีๆ  ยามเช้า
จากแสงอาทิตย์ เพื่อที่ต้นไม้ต้นที่มันอาศัยอยู่นั้น จะได้รับประโยชน์จากแสงอาทิตย์มากที่สุดเท่าที่มันควรจะได้รับ

มันจะทำตัวเองให้สวยที่สุดเท่าที่มันจะทำได้ แต่ไม่ใช่เพื่อตัวของมันเองหรอกนะ แต่เพื่อให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา
จะได้สะดุดหยุดทักว่า "ดูต้นไม้ต้นนั้นซิ มันช่างงดงามกระจ่างใจยิ่งนัก" ใบไม้ไม่เคยคิดน้อยใจหรือเสียใจเลย 
ที่คนต่าง ๆ ต่างก็ชื่นชมอยู่แต่ต้นไม้ ทั้งที่ความสวยงามเหล่านั้นเกิดจากการกระทำของตน

เมื่อวันใดต้นไม้ได้รับสารอาหารอย่างเต็มที่ ใบไม้ก็จะแสดงความดีใจ ด้วยการเปล่งสีตัวเองให้สดใส 
แต่หากวันใดต้นไม้เศร้าหมอง ใบไม้ก็จะเหี่ยวเฉาเป็นเพื่อนต้นไม้ด้วยเช่นกัน

ถ้าวันใดวันนึงมนุษย์แลเห็นว่าต้นไม้ขาดน้ำอย่างจัง ใบไม้ก็จะยอมเสียสละชีวิตตัวเอง 
มันจะยอมให้มนุษย์ตัดกิ่งริดใบของตนทิ้ง เพียงเพื่อให้ต้นไม้ต้นนั้น ได้คงอยู่

ใบไม้ จะทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุดเพื่อต้นไม้ที่มันรัก แม้ว่ามันจะต้องจากโลกนี้ไปก็ตาม

คงจะดีนะ หากความรักของมนุษย์ เป็นดั่งเช่นใบไม้  ให้อย่างเต็มที่ในสิ่งที่ตนให้ได้ 
ดีใจเมื่อได้เห็นคนที่ตนรักมีความสุข และก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดยามที่คนที่เรารักเศร้าหมอง
ทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุดเพื่อคนที่เรารักโดยไม่หวังสิ่งใด ๆ ตอบแทน
เพราะความรักจริง ๆ แล้วมันคือการที่เราได้เห็นคนที่เรารักมีความสุขต่างหาก ไม่ใช่อยู่ที่การครอบครองแต่อย่างใด

แด่คนที่ผมรัก
ข้าวสุก อนุรักษ์'29
30 ต.ค. 48 13.28น.