"เป็นครูมันก็แค่นี้แหละแม๊ก เรียนป.โทจบมาก็เงินเดือน 9 พัน"
"ไม่เหมือนที่มาเล(เซีย)นะ ประเทศเค้าให้เงินเดือนครูสูงมาก เลยมีแต่ครูเก่ง ๆ ทั้งนั้น"
"คุณแม่พี่ยังบอกพี่เลยว่า เรียนจบแล้วให้เป็นครูที่มาเลก็ได้ "
"ไปสินี นีบ้านอยู่นราธิวาสอยู่แล้ว แถมนับถือศาสนาอิสลามด้วย ยังไงก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"
นั่นคือบทสนธนาที่ผมคุยกับเพื่อน ๆ ที่เรียนปริญญาโทครูด้วยกัน
ท่ามกลางเสียงสนับสนุนจากเพื่อน ๆ ทุกคนที่เรียนปริญญาโทด้วยกัน คงจะมีเพียงผมที่คิดตรงกันข้าม
ผมเข้าใจดี ว่าอาชีพที่ผมเลือกนี้เงินมันได้แค่เท่าไหร่ แต่มันก็เป็นเรื่องที่ผมยอมตัดใจทิ้งเงินเดือนวิศวฯ 20000 ไปตั้งแต่ตัดสินใจย้ายสายมาเรียนครูแล้ว
ผมเข้าใจดี ว่าประเทศเราตอนนี้สถานการณ์มันเลวร้าย ด้วยพิษเศรษฐกิจที่ข้าวยากหมากแพง ทำให้เราทุกคนขยับตัวได้อย่างยากลำบาก ข้าวแพง น้ำมันแพง น้ำตาลแพง กับข้าวก็แพง ทุกอย่างแพงไปหมด แล้วก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครช่วยอะไรเราได้นอกจากตัวเราเองที่ต้องดิ้นรน
ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมทางการเมืองที่มีมาอย่างยาวนานกว่า 5 ปีแล้ว นับตั้งแต่รัฐบาลไทยรักไทย เกิดการประท้วง เกิดรัฐประหาร เกิดการฉีกรัฐธรรมนูญเก่า เขียนรัฐธรรมนูญใหม่ เลือกตั้งใหม่ ได้รัฐบาลใหม่มาทำงาน แล้วก็มีการประท้วงเกิดขึ้นอีกครั้ง
จนล่าสุดรัฐมนตรีก็ต้องยุติและค่อย ๆ ออกไปจากคดีต่าง ๆ ทีละคน ทีละคน ทำให้สถานการณ์การเมืองในประเทศไม่มั่นคง รัฐบาลก็ไม่รู้จะรับมือกับวิกฤติเหล่านี้ได้ดีแค่ไหน ซ้ำยังมีปัญหากับประเทศเพื่อนบ้านที่เคยดีต่อกัน และได้สร้างสัมพันธไมตรีกันมาหลายปีแล้ว
ด้วยบรรยากาศตอนนี้ ผมเข้าใจครับ ว่าประเทศของเรามันช่างดูยากลำบากเหลือเกิน ไม่รู้ว่ามันจะออกหัวหรือออกก้อย ไม่รู้ว่าจะเป็นขาวหรือดำ ที่สำคัญก็คือเราไม่รู้ว่ามันจะไปรอดหรือเปล่า
เพื่อนผมบางคนจึงเริ่มถือเงินสกุลต่างประเทศด้วยการที่ไม่มั่นใจสถานภาพของเงินบาท คนบางคนก็เริ่มหาลู่ทางไปทำงานในต่างประเทศ นักลงทุนบางคนเริ่มขายหุ้นทิ้งเพื่อไปลงทุนยังประเทศที่คุ้มและมีความเสี่ยงต่ำกว่านี้
แต่สำหรับผมแล้วประเทศไทยก็ยังคงเป็นประเทศที่ผมรัก เป็นแผ่นดินที่คุณพ่อคุณแม่ผมใช้ทำมาหากินสร้างครอบครัวด้วยกันมา และเป็นสถานที่ที่ให้ผมเติบโตมาจวบจนปัจจุบัน
สำหรับผมแล้วผมยังคงขอเลือกที่จะดำเนินตามเส้นทางที่ผมได้เคยวางไว้ตั้งแต่เมื่อครั้งก่อน ผมขอเลือกที่จะเป็นครูต่อไป และตั้งใจที่จะทำสิ่งนี้ให้ดีที่สุด และจะขอที่จะไม่ไปไหน ขอเป็นครูที่ประเทศไทยนี่แหละ แม้ว่าเงินเดือนมันจะน้อย แต่มันก็คงดีกว่าถ้าผมจะใช้ความสามารถที่ผมมีอยู่อย่างน้อยนิดนี้ช่วยพยุงให้ประเทศนี้เดินหน้าต่อไป ดีกว่าทิ้งประเทศนี้ไว้แล้วเดินหนีออกไปทำงานให้คนอื่น ไม่ว่าจะอย่างไรผมจะไม่ขอเป็นส่วนหนึ่งที่ทำร้ายจิตใจประเทศเล็ก ๆ นี้ให้เจ็บปวดเพิ่มเติมอีก
มันจะเป็นอย่างไร ถ้าคนเก่ง ๆ ทุกคนทิ้งประเทศนี้ไปหมด หรือว่าประเทศแห่งนี้ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับบุคคลเหล่านั้นแล้วหรือ ไม่ว่ามันจะเป็นอย่างไร แม้ว่าวันนี้ผมจะไม่รู้ว่ามันจะออกหัวหรือก้อย แม้ว่าวันนี้ผมจะไม่รู้ว่ามันจะขาวหรือดำ แม้ว่าในวันนี้มันจะต้องอยู่ด้วยความยากลำบากแสนเข็ญ ผมก็ขออยู่ที่ประเทศนี้แหละ ผมจะช่วยทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่ผมจะช่วยได้ ทำทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่บทบาทและหน้าที่ผมจะดำเนินไป เพราะแม้ว่าอนาคตข้างหน้านี้ประเทศนี้จะไปไม่รอด ผมก็ยินดีที่จะไม่รอดไปพร้อม ๆ กับแผ่นดินที่ผมเกิดมา ไปพร้อมกับเพื่อน ๆ ร่วมชาติอีก 60 ล้านคนที่ทุก ๆ คนก็ต่างช่วยกันอย่างเต็มที่ที่จะผลักดันให้ประเทศนี้ได้เดินก้าวหน้าต่อไป
จับมือกันไว้ แล้วค่อย ๆ ก้าวข้ามผ่านวิกฤตินี้ไปด้วยกันนะครับ
แม๊ก
"ไม่เหมือนที่มาเล(เซีย)นะ ประเทศเค้าให้เงินเดือนครูสูงมาก เลยมีแต่ครูเก่ง ๆ ทั้งนั้น"
"คุณแม่พี่ยังบอกพี่เลยว่า เรียนจบแล้วให้เป็นครูที่มาเลก็ได้ "
"ไปสินี นีบ้านอยู่นราธิวาสอยู่แล้ว แถมนับถือศาสนาอิสลามด้วย ยังไงก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"
นั่นคือบทสนธนาที่ผมคุยกับเพื่อน ๆ ที่เรียนปริญญาโทครูด้วยกัน
ท่ามกลางเสียงสนับสนุนจากเพื่อน ๆ ทุกคนที่เรียนปริญญาโทด้วยกัน คงจะมีเพียงผมที่คิดตรงกันข้าม
ผมเข้าใจดี ว่าอาชีพที่ผมเลือกนี้เงินมันได้แค่เท่าไหร่ แต่มันก็เป็นเรื่องที่ผมยอมตัดใจทิ้งเงินเดือนวิศวฯ 20000 ไปตั้งแต่ตัดสินใจย้ายสายมาเรียนครูแล้ว
ผมเข้าใจดี ว่าประเทศเราตอนนี้สถานการณ์มันเลวร้าย ด้วยพิษเศรษฐกิจที่ข้าวยากหมากแพง ทำให้เราทุกคนขยับตัวได้อย่างยากลำบาก ข้าวแพง น้ำมันแพง น้ำตาลแพง กับข้าวก็แพง ทุกอย่างแพงไปหมด แล้วก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครช่วยอะไรเราได้นอกจากตัวเราเองที่ต้องดิ้นรน
ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมทางการเมืองที่มีมาอย่างยาวนานกว่า 5 ปีแล้ว นับตั้งแต่รัฐบาลไทยรักไทย เกิดการประท้วง เกิดรัฐประหาร เกิดการฉีกรัฐธรรมนูญเก่า เขียนรัฐธรรมนูญใหม่ เลือกตั้งใหม่ ได้รัฐบาลใหม่มาทำงาน แล้วก็มีการประท้วงเกิดขึ้นอีกครั้ง
จนล่าสุดรัฐมนตรีก็ต้องยุติและค่อย ๆ ออกไปจากคดีต่าง ๆ ทีละคน ทีละคน ทำให้สถานการณ์การเมืองในประเทศไม่มั่นคง รัฐบาลก็ไม่รู้จะรับมือกับวิกฤติเหล่านี้ได้ดีแค่ไหน ซ้ำยังมีปัญหากับประเทศเพื่อนบ้านที่เคยดีต่อกัน และได้สร้างสัมพันธไมตรีกันมาหลายปีแล้ว
ด้วยบรรยากาศตอนนี้ ผมเข้าใจครับ ว่าประเทศของเรามันช่างดูยากลำบากเหลือเกิน ไม่รู้ว่ามันจะออกหัวหรือออกก้อย ไม่รู้ว่าจะเป็นขาวหรือดำ ที่สำคัญก็คือเราไม่รู้ว่ามันจะไปรอดหรือเปล่า
เพื่อนผมบางคนจึงเริ่มถือเงินสกุลต่างประเทศด้วยการที่ไม่มั่นใจสถานภาพของเงินบาท คนบางคนก็เริ่มหาลู่ทางไปทำงานในต่างประเทศ นักลงทุนบางคนเริ่มขายหุ้นทิ้งเพื่อไปลงทุนยังประเทศที่คุ้มและมีความเสี่ยงต่ำกว่านี้
แต่สำหรับผมแล้วประเทศไทยก็ยังคงเป็นประเทศที่ผมรัก เป็นแผ่นดินที่คุณพ่อคุณแม่ผมใช้ทำมาหากินสร้างครอบครัวด้วยกันมา และเป็นสถานที่ที่ให้ผมเติบโตมาจวบจนปัจจุบัน
สำหรับผมแล้วผมยังคงขอเลือกที่จะดำเนินตามเส้นทางที่ผมได้เคยวางไว้ตั้งแต่เมื่อครั้งก่อน ผมขอเลือกที่จะเป็นครูต่อไป และตั้งใจที่จะทำสิ่งนี้ให้ดีที่สุด และจะขอที่จะไม่ไปไหน ขอเป็นครูที่ประเทศไทยนี่แหละ แม้ว่าเงินเดือนมันจะน้อย แต่มันก็คงดีกว่าถ้าผมจะใช้ความสามารถที่ผมมีอยู่อย่างน้อยนิดนี้ช่วยพยุงให้ประเทศนี้เดินหน้าต่อไป ดีกว่าทิ้งประเทศนี้ไว้แล้วเดินหนีออกไปทำงานให้คนอื่น ไม่ว่าจะอย่างไรผมจะไม่ขอเป็นส่วนหนึ่งที่ทำร้ายจิตใจประเทศเล็ก ๆ นี้ให้เจ็บปวดเพิ่มเติมอีก
มันจะเป็นอย่างไร ถ้าคนเก่ง ๆ ทุกคนทิ้งประเทศนี้ไปหมด หรือว่าประเทศแห่งนี้ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับบุคคลเหล่านั้นแล้วหรือ ไม่ว่ามันจะเป็นอย่างไร แม้ว่าวันนี้ผมจะไม่รู้ว่ามันจะออกหัวหรือก้อย แม้ว่าวันนี้ผมจะไม่รู้ว่ามันจะขาวหรือดำ แม้ว่าในวันนี้มันจะต้องอยู่ด้วยความยากลำบากแสนเข็ญ ผมก็ขออยู่ที่ประเทศนี้แหละ ผมจะช่วยทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่ผมจะช่วยได้ ทำทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่บทบาทและหน้าที่ผมจะดำเนินไป เพราะแม้ว่าอนาคตข้างหน้านี้ประเทศนี้จะไปไม่รอด ผมก็ยินดีที่จะไม่รอดไปพร้อม ๆ กับแผ่นดินที่ผมเกิดมา ไปพร้อมกับเพื่อน ๆ ร่วมชาติอีก 60 ล้านคนที่ทุก ๆ คนก็ต่างช่วยกันอย่างเต็มที่ที่จะผลักดันให้ประเทศนี้ได้เดินก้าวหน้าต่อไป
จับมือกันไว้ แล้วค่อย ๆ ก้าวข้ามผ่านวิกฤตินี้ไปด้วยกันนะครับ
แม๊ก
แมคผู้มีอุดมการ์แรงกล้า สู้ต่อปายยย
