ผมเชื่อว่าเพื่อน ๆ ทุก ๆ คนล้วนต่างเป็นศิษย์มีครู ผมเองก็เคยผ่านประเพณีใหว้ครูมาหลายครั้งหลายสถานที่ เคยต้องทำพานไหว้ครู เคยต้องร้องเพลงพระคุณที่สามมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างกันครับ ตรงที่ผมไม่ได้เป็นฝ่ายถือพานมานอบน้อม มอบแด่ครูแล้ว

          ตอนสมัยผมเป็นนักเรียน ผมรู้สึกว่าพิธีนี้เป็นพิธีอันสำคัญยิ่งที่เปิดโอกาสให้ผมและเพื่อน ๆ ได้แสดงความรู้สึกนอบน้อม ขอบคุณ และฝากเนื้อฝากตัวเป็นศิษย์แด่ครูที่ผมเคารพรัก ให้ผมได้แสดงความรู้สึกกับครูของผมว่าผมเคารพเขาและเชื่อมั่นในตัวเขามากแค่ไหน ผมจะตั้งใจทำพานให้ดูดี แต่งตัวให้เรียบร้อยถูกต้องที่สุด เพื่อแสดงความยกย่องอันสูงสุดแด่ครูในพิธีวันนี้

          แต่วันนี้เมื่อผมมาเป็นครู ไม่ได้นั่งอยู่ที่พื้นเฉกเช่นเดิมแต่แปรเปลี่ยนเป็นบนเก้าอี้ บนเวที ต่อหน้านิสิตทั้งภาควิชาแล้ว ความรู้สึกที่มีต่อพิธีอันศักดิ์สิทธิ์นี้ก็เปลี่ยนไป เพราะเมื่อมองลงไปด้านล่างเห็นนิสิตทุกคนใส่เสื้อแขนยาวผูกเนคไทค์ ยืนตรงนิ่งสนิท เป็นการแสดงความเคารพสูงสุด ตัวแทนนิสิตแต่ละชั้นปีค่อย ๆ ถือพานมามอบและก้มกราบลงที่ตัก มันทำให้ผมฉุกคิดขึ้นได้ว่า ภาระกิจของครูนั้นยิ่งใหญ่นัก บุคคลผู้ซึ่งได้มาก้มกราบเรา ณ วันนี้ไม่ใช่ใครอื่นอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นลูกศิษย์ของเราแท้ ๆ ที่ได้ให้ความไว้วางใจนอบน้อมยกให้เราเป็นครูของเขา ฉะนั้นสิ่งที่เราต้องทำก็คือทุ่มเทแรงกายแรงใจ ทั้งความรู้ สติปัญญา และความสามารถทั้งหมดที่เรามีอย่างเต็มที่สุดกำลัง ให้สมกับที่เขาให้ความเคารพยกย่องบูชาเราว่าเป็นครู ให้สมกับความไว้วางใจที่เขามอบให้กับเรา

          หากคุณเป็นครูที่ไฟแห่งอุดมการณ์ได้เลือนลางหายไป ลองเข้าพิธีไหว้ครูนี้ด้วยความตั้งใจจริงสักครั้งนะครับ

          ส่วนผม ก็ขอสัญญาว่าผมจะทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุดเช่นกัน ให้สมกับที่ลูกศิษย์ให้ความยกย่องว่าเป็นครูครับ

           อ.ธนะชาติ